تبلیغات
دلنوشته های یك پدر - جدی گرفتن بازی!

درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندها

طبقه بندی

صفحات جانبی

نویسندگان

ابر برچسبها

آمار وبلاگ



Admin Logo
themebox Logo


تاریخ:دوشنبه 9 تیر 1393-04:10 ق.ظ

جدی گرفتن بازی!

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام خدمت همه دوستان
طاعات و عباداتتون در این ماه مبارک قبول باشه و انشاءالله ماه پر برکتی از همه نظر خصوصا در مورد بچه‎هاتون (چه اونایی که دارید چه اونایی که خدا قراره بعدا بهتون بده) در پیش داشته باشید
اما اول باید به خاطر تأخیر عذرخواهی کنم چون به دلیل گرفتاری شخصی که البته اونم به خاطر پسرم بود یه چند روزی نتونستم پستی بذارم.
در این شروع دوباره میخوام در مورد بازی و اسباب‎بازی یه چیزایی بنویسم که میدونم دغدغه خیلی ها است. انشاءالله بتونم توی چندتا پست مطالب مفیدی رو در این مورد خدمتتون بگم.

خوب در پستای اولیه یه گریزی به بحث بازی و اسباب بازی زده بودم. گفتم که بازی زندگی کودکانه است. ما بزرگترا اصولا به چیزی میگیم بازی که هدف خاصی از انجامش وجود نداشته باشه یا خیلی کار تأثیرگذاری توی عالم نباشه. اینه که مثلا فوتبال برای بچه ها یا حتی بزرگترهای آماتور بازیه اما برای حرفه ایها دیگه بازی نیست شغلشونه و ازش پول در میارن. بگذریم که الآن خیلی ها از بازی دیگران و بازی دادن اونها پول در میارن و اتفاقا یکی از بدبختی‎ها هم در حوزه کودک همینه.
بگذریم! در نوزاد عملا ما از هیچ فعالیتی غیر از خوردن و خوابیدن نوزاد انتظار خاصی نداریم و هدفی براش متصور نیستیم بنا بر این هر کاری میکنه میگیم داره بازی میکنه. بیچاره دستش رو تکون میده میگیم داره بازی میکنه! وسائل اطرافش رو دست میزنه میگیم داره بازی میکنه! برای ما شکلک در میاره یا به شکلکای ما عکس‎العمل نشون میده میگیم داره بازی میکنه و خلاصه غیر از خوردن و خوابیدن و گریه کردن بقیه اش داره بازی میکنه و چون بازی برای ما مهم نیست فقط به خوردن و خوابیدن و گریه کردنش میرسیم. بزرگتر که میشه کم کم به نظر ما یک کارای هدف‎داری انجام میده لباساش رو میپوشه یا در میاره، کم کم یه چیزایی میکشه، سؤالاتی میپرسه و .... و بازیش کم میشه اما هنوز اغلب زندگیش بازیه. آب بازی میکنه، خاک بازی میکنه (البته اگر ما بذاریم) با نخود لوبیا بازی میکنه با بچه های دیگه بازی میکنه با ما بازی میکنه و خلاصه اغلب روزش اگر ما بذاریم بازی میکنه. و ما باز چون بازی برامون مهم نیست روی چیزای مهم متمرکز میشیم. چی بخور، چی نخور، چی بپوش، چی بکش، چی بخون،  وسایلت رو جمع کن درست رفتار کن و .... همینطور بزرگ میشه تا میرسه سن مدرسه و ما باز روی مسائل جدی و مهم متمرکزیم. کدوم مدرسه میره، معلمش کیه، چه کلاسای جانبی باید بره، زبانش چی میشه، هوشش چطور زیاد میشه، نمره‎هاش چند میشه و اونوقته که همش بهش میگیم بازی بسه بیا برو بشین سر درس و مشقت!
اینجوری که رفتار میکنیم و به بازی بچه به عنوان یک چیز جانبی و غیر ضروری نگاه میکنیم بچه ممکنه بشه انیشتین اما بزرگ نمیشه! اسباب‎بازیاش بزرگ میشه! هیچ دقت کردید توی سنین خود ما هم همینه آدما خودشون بزرگ نشدن اسباب‎بازیاشون بزرگ شده! به جای ماشین کنترلی دنبال ماشین واقعین. به جای این گوشی پلاستیکیا که آهنگ میزنه دنبال عوض کردن مدل به مدل گوشین، هنوز هم با بقیه خاله بازی میکنن! همش دوست دارن وقت خالی کنن و با یه کامپیوتری، گوشی‎ای، تبلتی چیزی بازی کنن. میری اداره طرف دیگه از زور کمی امکانات نشسته داره مین روب و ورق ویندوز رو بازی میکنه، مترو سوار میشه از هر 3 نفر 2.2 نفر دارن با موبایل یا تبلت بازی میکنن. اصلا ابایی هم نداریم بگیم دارم مثلا اس ام اس بازی میکنم! یعنی هدفی ندارما فقط محض سرگرمی. خلاصه وقتی بازی از اول شوخی گرفته بشه زندگی آخرش شوخی میشه که متأسفانه شده. یعنی کارای جدی ما مال جاهاییه که زور بالای سرمونه! یعنی مطالعه میکنم چون استاد و معلم گفته و باید نمره بیارم و گرنه دیوانه ام مگه بازی و فیلم رو ول کنم بیام بشینم پای کتاب، کار میکنم چون باید پول در بیارم وگرنه مریضم مگه کارکنم تازه سر کار هم وقت پیدا کنم بازی میکنم!!

پس اینکه میگیم بازی زندگی جدی کودکانه است و فرق بین اون بازی که برای بچه‎ها میگیم و این بازی ما منظور اینه. یعنی این بازی و اون بازی یک اشتراک لفظی دارن فقط. حالا ما عوضی میگیریم و بازی خودمون رو میدیم دست بچه، مشکل ماست. اینجوریه که طرف میره برای تولد دوسالگی بچه آی پد میخره. خوب از بازی همینو فهمیده بنده خدا!!
پس وسائل کار و زندگی و تحصیل چقدر برامون مهمه؛ بازی و اسباب‎بازی بچه هم همین قدر بلکه بیشتر براش مهمه. چرا بیشتر؟ چون ما دیگه سن رشد و تشکیل ساختارهای ذهنی و شکل‎گیری ویژگی‎های شخصیتی‎مون گذشته اما بچه نه. و همین بازیها و اسباب‎بازیها است که شخصیت و شاکله اش رو شکل میده. البته اینجا منظورم از بازی عامه. یعنی مثلا بچه با مادر بزرگ و پدر بزرگ هم بازی میکنه، با آب و خاک و آتش هم بازی میکنه، با وسایل خونه هم بازی میکنه و خلاصه با خودش هم میشینه و بازی میکنه. پس منظورم از بازی اون کاراریی که با اسباب‎بازی میشه نیست.
این بازی که گفتم بستر تجربه، یادگیری، رشد، فهم و درکه کودکه. از همون بازیهای بچه چند هفته‎ای که با دستاش و پاهاش انجام میده تا بازیهای گروهی بچه‎ مدرسه‎ای‎ها همش زندگی واقعی و جدی است که در بستر اون داره شخصیت و توانمدیها یا ناتوانی‎های بچه شکل میگیره. پس اگر تونستیم این بستر رو درست شکل بدیم میتونیم انتظار داشته باشیم خروجی حاصل از اون هم خوب باشه (البته این تنها عامل نیست و عوامل دیگه‎ای هم مؤثرند که بعضیش مثل برخورد و رفتار والدین رو قبلا گفتم). 
خوب یک نکته هم بگم و این پست رو ختم کنم!

اونجایی که ما اذیت میشم اونجاهایی است که وسائل زندگی (همون بازی) بچه با وسائل زندگی ما یکی میشه یا خود ما بخشی از زندگی (همون بازی) بچه میشیم. یعنی بچه میخواد از سر و کول ما بالا بره ما حال نداریم میزنیم شبکه پویا یا موبایل رو میدیم دستش. یا میخواد با نخود، لوبیا و قاشق، چنگال و متکا و پشتی و وسائل کمد و کتابای ما بازی کنه و چون این وسائل برای ما مهمن اما بازی بچه بازیه دیگه و اهمیتی نداره ما ترجیح میدیم وسائلمون رو داشته باشیم تا بازی بچه رو! اینجاهاست که زمینه‎ای که گفتم به هم میریزه و زندگی بچه با مشکل مواجه میشه و ما با کمال خودخواهی خودمون رو به بچه ترجیح میدیم. مشکل بچه هم اینه که صاف و ساده است و نمیتونه پیچیدگی‎های ما رو درک کنه و بفهمه که ما داریم با روشن کردن تلویزیون دادن یک ماشین یا عروسک اتوماتیک حواسش رو پرت میکنیم (نمیخوام بگم خرش میکنیم!). اگر آدم بزرگ بود و منظور ما رو میفهمید حتما ناراحت میشد یا شاید هم دعوامون میشد. ما وقتی با بزرگترها به مشکل میخوریم چیکار میکنیم! مثلا وقتی روی کانالهای تلویزیون به توافق نمیرسیم! یا میخوایم کسی برامون کاری انجام بده یا وسیله‎ای رو بهمون بده یا ... هرچند اینجا هم شاید اول سعی کنیم خرش کنیم اما چون معمولا این اتفاق نمیفتته با خواهش یا استدلال ازش میخوایم و خیلی وقتها هم به نتیجه نمیرسیم اما بیچاره بچه اینجوری نیست در 90 درصد اوقات در منحرف کردنش موفقیم در ده درصد بقیه هم بهش زور میگیم!

البته اینایی که گفتم به معنی این نیست که فرمون زندگی رو بدیم دست بچه و هر چی خواست بهش بدیم و هرکاری خواست بذاریم انجام بده بلکه  معنیش جدی گرفتن بازی و زندگی بچه است و برخورد منطقی به جا با اون که اگر فرصت و توفیق بود در پستهای بعدی به اندازه فهمم یه چیزایی مینویسم
این بحث میتونه با نظرات شما داغتر و جذاب تر بشه 
در این ماه برای هم دعاکنیم
خدا نگهدارتون



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


How long will it take for my Achilles tendon to heal?
جمعه 17 شهریور 1396 06:15 ق.ظ
An intriguing discussion is worth comment. There's no doubt that that you need to write more on this issue, it may
not be a taboo subject but generally folks don't speak about these topics.

To the next! Many thanks!!
quixoticqueue7486.jimdo.com
چهارشنبه 18 مرداد 1396 02:51 ب.ظ
If you want to get much from this post then you have to apply these methods
to your won weblog.
manicure
یکشنبه 20 فروردین 1396 03:46 ق.ظ
I just like the valuable information you provide to your articles.
I will bookmark your weblog and take a look at again right here frequently.
I'm somewhat sure I will learn many new stuff proper here!
Good luck for the following!
بابای محمد
سه شنبه 10 تیر 1393 06:12 ق.ظ
بچه من هنوز خیلی کوچیکه ولی اگه بهش توجه کلامی و حسی نشه بد خلق میشه به عبارتی من شدم آدم آقا برای بازی، هر چقدر هم که بزرگتر میشه قدرتش توی اینکار بیشتر میشه فکر میکنم این وبلاگ بتونه در آینده در برخورد سازنده من با ایشون کمک کنه منتظر پستهای جدیدتون هستم
بابای آلا
دوشنبه 9 تیر 1393 03:47 ب.ظ
از اونجایی که با بچه کمتر میشه استدلال کرد (حداقل بچه من) بنده برای گول زدنش یا تبلت میدم یا رشوه بستنی میدم و یا چیز دیگری رو بهش قول میدم، تا بتونم راضی کنم تا با وسایلی بازی من بازی نکنه، مگر اینکه احساس کنم آن وسیله یا رشوه براش ضرر داره و از حدش گذشته (مثلا از صبح تا حالا 2 تا بستنی خورده) اون موقع هست که زور به عنوان یک وسیله می تواند به کارم آید، اما اگر راه حلی دارید بفرمایید تا استفاده کنیم
حمزه
دوشنبه 9 تیر 1393 03:46 ب.ظ
سلام
خیلی خوب بود.تا حالا از این بعد به بازی بچه ها دقت نکرده بودم. از همین حالا منتظر پست بعدیتون هستم تا ببینم که چه طوری باید بازی بچه هامون رو جدی بگیریم.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر