تبلیغات
دلنوشته های یك پدر - مطالب مرداد 1393

درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندها

طبقه بندی

صفحات جانبی

نویسندگان

ابر برچسبها

آمار وبلاگ



Admin Logo
themebox Logo


تاریخ:جمعه 31 مرداد 1393-08:49 ب.ظ

کودکان معتاد

بسم الله الرحمن الرحیم

شاید با توجه به پستهای قبل عنوان کمی عجیب به نظر برسه اما قبل از ادامه بحث بازی و اسباب‎بازی لازم دونستم این موضوع رو یعنی اعتیاد بچه‎ها رو یک توضیحی بدم. اول بگم که فکر نکنید مخاطب این پست کسانی هستند که خودشون معتادن و یا بچه‎هاشون به مواد یا چیزی شبیه به اون معتاد شدن. نه! بچه‎های خیلی از ماها انواع اعتیاد رو پیدا میکنن و ما خودمون هم خبر نداریم یا اصلا خودمون معتادشون میکنیم.
اما خوبه قبل از شروع یک تعریفی از اعتیاد بگم که معلوم بشه دارم راجع به چه موضوعی صحبت می‎کنم. با چند تا مثال زمینه برای تعریف اعتیاد فراهم میشه. ما چرا به کسی که سیگار میکشه و نمیتونه کنار بذاره میگیم به سیگار اعتیاد پیدا کرده؟ چون نمیتونه از این لذت کوتاهش برای یک هدف بلندتر و مهمتر که حفظ سلامتی و طول عمرشه بگذره وگرنه بعید میدونم کسی به آدمی که میدونه 2 ساعت دیگه زنده است (مثلا یک اعدامی!!) بگه سیگار نکش برات ضرر داره! یا فرضا چرا میگیم فلانی به بازیهای کامپیوتری معتاده چون نمیتونه از این لذت کوتاه مدت بگذره و روی چیزهایی مثل مطالعه وقت بگذاره که در بلند مدت به موفقیت مهمتری منجر میشن. وگرنه کسی به نوجوونی که دو سه ماه بیشتر زنده نیست (مثلا خدای نکرده سرطان داره) نمیگه بچه بازی نکن و برو سر درس و مشقت معمولا میگن بذار این دو سه ماهه رو لذت ببره (البته بگم که این نگاه رو قبول ندارم اما اون چه که در جامعه رایجه اینه) بنابر این میتونیم اعتیاد رو اینطور تعریف کنیم: عادت کردن به یک امر کم‎فایده، بی‎فایده یا مضر که لذت کوتاه مدتش موجب میشه آدم نتونه برای موفقیت و رشد بلند مدت برنامه داشته باشه و اقدام کنه. در حقیقت این لذت گذرا و بعضا کاذب اراده کارهایی رو که آدم میدونه درسته و مفیده رو از آدم می‎گیره.
خوب حالا قبل از اینکه ادامه رو بخونید یه مقدار فکرکنید ببینید  بچه‎هامون به چه کارهایی اینجوری عادت کردن که اراده کارهای مفید رو ازشون سلب کرده ....
اگر موبایل رو از بچه میگیرید گریه میکنه و نق میزنه، اگر تلویزیون رو خاموش میکنید داد میزنه و دائما جلوی تلویزیونه، اگر یه چند تا سی دی داره که فقط با اونا ساکت میشه، اگر یک ماشین کنترلی یا یک اسباب بازی موزیکال دستشه و هر کاریش میکنید که یه نقاشی ای، کاردستی ای فعالیتی بکنه نمیکنه ... ممکنه نوعی از اعتیاد در بچه شما هم باشه.
خوب حالا چه اتفاقی میفته که یکی معتاد میشه؟ یک چیز مضر یا بیفایده ای رو که لذتی داره رو یکبار یا چند بار امتحان میکنه یک مدت که میگذره دیگه هی بهانه‎اش رو میگیره تا این حد که دیگه اگه اراده هم بکنه که ولش کنه این میل و کشش اینقدر زیاده که دیگه نمیتونه. حالا سرعت و شدت این معتاد شدن به چند عامل بستگی داره یکی میزان لذتی که در این تجربه هست یعنی هرچی لذتش بیشتر باشه زودتر گرفتارش میشه اینه که مثلا مواد مخدر هرچی قویترن و بیشتر طرف رو میبرن توی هپروت زودتر معتاد میکنن و شدت اعتیادشون هم بیشتره. یکی زمانی که فرد این تجربه رو ادامه داده و یکی هم اراده فرد که هر چه قوی‎تر باشه دیرتر گرفتار میشه و اعتیاد پیدا میکنه.​ حالا بچه خصوصا در سنین پایین چقدر اراده اش قویه؟ خوب مسلما هرچی که لذتی داشته باشه ولو ضرر هم داشته باشه بهش وابسته و معتاد میشه. در حقیقت اراده ماست که باید جلوی بچه رو بگیره نه اراده خودش.
یک چیز دیگه در اعتیاد هست که غیر از اینکه چیزی که بهش اعتیاد پیدا میکنیم مضره اعتیاد برای خود اراده هم مهمه یعنی اراده رو نابود میکنه. اینه که در هیچ کار دیگه و نه لزوما در ترک اعتیاد نمیتونیم به تصمیمی که گرفتیم عمل کنیم. یعنی کسی که به هرچیزی مثلا سیگار، بازی کامپیوتری، تلویزیون، مواد مخدر، حتی خوردن زیاد معتاد شده باشه نه تنها ترکش براش سخته بلکه در کارهای دیگه هم اراده اش ضعیف میشه.
حالا اگر برگردید و یک نگاه به پستی بندازید که در مورد ساختارهای ذهنی بچه نوشته بودم اهمیت این زیرساخت مهم یعنی اراده در آینده و سرنوشت بچه رو متوجه میشید. خوب این بحث خیلی طولانیه و من فقط به این اشاره بسنده میکنم که بتونم اصل مطلب رو بگم.
خوب مثل اول خیلی از پستا اولش خیلی سخت شد که یعنی بچه نباید هیچ کاری بکنه؟ چون ممکنه اعتیاد بهش پیدا کنه! نه اینطور نیست. اولا همه چیز اینقدر جذاب و لذت بخش نیست که بچه بهش اعتیاد پیدا کنه ثانیا حد اعتیاد و الگوی رفتاری عادت کسی که به چیزی اعتیاد پیدا کرده با فرد متعادل فرق میکنه! نکته اول یعنی اینکه مثلا معدود میشه که بچه‎ای مثلا به کتاب خوندن یا مثلا بازی با خونه‎سازی یا کمک به پدر و مادر اعتیاد پیدا کنه که البته اگر اینها هم به حد اعتیاد برسه باید درمانش کرد. یک مورد رو سراغ دارم که به خوندن کتاب اعتیاد پیدا کرده بود (تو سنین 13- 14 سالگی) پدر و مادرش دنبال راهی بودند که این رو از سرش بندازند یعنی روزی 10 -12 ساعت سرش توی کتاب بود. توی مهمونیا نمیومد توی جمع هیچ تفریح و گردشی رو با میل نمی اومد مگر با زور پدر مادرش و خلاصه داستانی بود! این هم بده و باید حد اعتدال (ما چقدر به اعتدال گرایش پیدا کردیم اخیرا) رعایت بشه. نکته دوم هم حد و الگوی رفتاریه. یک معلم شیمی خیلی خوب داشتیم که میگفت همه مواد سمی هستند فقط دز مصرفشون فرق میکنه میگفت اگر آب رو هم روزی 20 لیتر بخوری آدم رو میکشه!! اینجا هم همینه همه چیز میتونه مضر باشه و باید حدش رو فهمید حتی در عبادات هم به ما توصیه کردن افراط نکنیم(البته خیالتون راحت باشه ما خیلی راه داریم تا به حد افراط برسیم ما باید مواظب اینورش باشیم). بنابر این حد نگه داشتن لازمه. اما الگوی استفاده و یا مصرف یک چیز هم نشون میده بهش اعتیاد پیدا کردیم یا نه. مثلا اگر بچه روزی یک ساعت تلویزیون میبینه و اگر مثلا مهمونی بیاد اون رو هم نمیبینه معتاد نیست. اما اگر 6 - 7 ساعت پای تلویزیونه و هیچ برنامه ای هم نمیتونه از او جداش کنه میتونه به تلویزیون اعتیاد پیدا کرده باشه.
اما چیزهایی که برای بچه ها اعتیاد آورند و ممکنه در زندگیشون اثر منفی بذاره عبارتند از:
بازیهای کامپیوتری و موبایل و تبلت. به نظر من یکی از قوی ترین مخدرها برای بچه همینهاست. که خیلی هم زود اعتیاد میاره و مصرفش هم به شدت بالا میره اگر کنترل نشه. بنابر این تا جایی که ممکنه خصوصا قبل از اینکه بچه بفهمه اینا چین که داره باهاشون بازی میکنه زیر دستش نذارید. از این توجیهاتی هم که میگن نه بازیهای خوب هم داره و برای ذهن بچه خوبه بترسید مثل اینه که میگن سیگار و شیشه برای کاهش وزن خوبه!!!
دومین مورد تلویزیون و کارتون و خلاصه رسانه‎های یک طرفه است یعنی بچه میشینه و بدون اینکه تأثیری بر اون چیزی که داره میبینه یا میشنوه داشته باشه نگاه میکنه. نکته کلیدی اینجا اینه که اعتیاد به خود این نشستن و نگاه کردن مهمه و لزوما به برنامه بد و خوب مربوط نیست. اعتیاد به این رسانه ها به شدت اولی نیست و به نظر من در حد محدود و مدیریت شده (یعنی بچه بدونه که استفاده از اینها قاعده و قوانون و محدودیت داره) میشه ازشون استفاده کرد.
سومین چیز وسایل و برنامه‎های موزیکاله. موسیقی هم چیزیه که خیلی در ضعیف شدن اراده خصوصا در بچه مؤثره. این رو هم بگم باز اینجا منظورم اینکه چه نوع موسیقی باشه نیست. کلا چیزایی که با موسیقی همراه هستند بچه رو مسخ میکنن. حتما دیدید اغلب بچه‎ها وقتی تبلیغات تلویزیون شروع میشه میخ میشن جلوی تلویزیون و حرکاتی غیر ارادی هم دارن! اصلا بچه‎ها اغلب بدون اینکه اراده کنن با موسیقی خودشون رو تکون میدن. این بدون اراده کار انجام دادنه منجر به اعتیاد میشه. بنا بر این تا جایی که ممکنه از موسیقی و چیزای موزیکال برای ساکت کردن بچه استفاده نکنید. هرچند اثرات کوتاه مدت خیلی خوبی داره اما در بلند مدت در عزم و اراده بچه ها خیلی اثر منفی میذاره.
چهارمین چیز مربوط به طعمهاست. یعنی بچه به طعمهای مختلف خصوصا به طعمهای تند اعتیاد پیدا میکنه. مثلا وقتی به مزه شور عادت کنه دیگه غذاهاش باید پر نمک باشه تا بخوره. با چیپس و پفک هم ساکت میشه و دائما هم بهانه میگیره.

دقت کردید اینا همون مواردی هستند که آدمهای سودجو از اونها برای کسب سود استفاده میکنن! خیلی از کسب و کارهایی که مخاطبش بچه هان بر اساس همینا شکل گرفتن و توی تبلیغاتشون هم به همینا تکیه میشه!

حالا چه کنیم که بچه به اینها اعتیاد پیدا نکنه؟ خیلی ساده است.
اول اینکه برای راحتی خودتون بچه رو به طرق مختلف از سر باز نکنید چون خیلی از چیزهایی که باهاش میشه بچه رو از سر باز کرد همیناست. ضمنا خیلی از جاهایی هم که بچه رو میدید نگه دارند با همینا سر بچه رو گرم میکنن (البته استثنائاتی هم هست)
دوم همون کنترل ورودیهاست که قبلا مفصل راجع بهش نوشتم. بچه تا چیزی رو نبینه نمیخواد و تا طعمش رو نچشه بهانه نمیگیره. پس جلوی آشنایی بچه با خیلی از چیزا رو بگیرید. خیلی هم سخت نیست. در برخی موارد باید جلوی خودتون رو بگیرید در برخی موارد هم یک چیزهایی رو محدود کنید مثلا من شبکه پویا رو حذف کردم!!
سوم اگر بچه‎هاتون الآن به یکی از این موارد گرفتارند هر چه زودتر برای ترکش اقدام کنید. برای این کار هم تدریج و حوصله لازمه و باید هم با چیزهای خیلی جذاب شروع کنید نه یه دفعه بچه رو از پای تلویزیون بردارید و تست کنکور بدید بزنه!
آخریش هم اینکه خیلی به این چیزهایی که میگن برای بچه خوبه توجه نکنید. دقت کنید اغلب این چیزها برای اینکه اثبات کنند به درد میخورن باید در کوتاه مدت یک اثری رو به شما نشون بدن و برای اینکار خیلی وقتا باید از همین روشهای اعتیاد آور استفاده کنند. و باز در اغلب موارد این نتایج کوتاه مدت به همراه ضررهای بلندمدته! مثلا خیلی از روشهای شرطی یا آموزشهای مزیکال و امثال اینها (باید این رو توضیح بدم که این پست جاش نیست انشاءالله توی یک پست دیگه)

از هرجا هم شروع میکنیم به این میرسیم که باید برای بچه بیشتر وقت گذاشت و بچه رو از سر باز نکرد خصوصا در این دوران. قدیم‎ترها خیلی اینطور نبود بچه رو ول میکردن توی طبیعت به قول پدر بزگ ما صبح با گوسفندا میرفت شب هم با گوسفندا برمیگشت!! خیلی هم نگران این چیزایی که ما نگرانشیم نبودند. فکر میکنم از این جهت کار ما خیلی سخت تره.

خوب امیدوارم به دردتون خورده باشه

موفق باشد



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:شنبه 25 مرداد 1393-03:06 ب.ظ

تعادل در بازیها و اسباب‎بازیهای بچه

بسم الله
دوستان سلام

رسیدم به ویژگیهای بازیهای مفید برای کودکان که خدا رو شکر کتاب "من دیگر ما" خیلی از مطالبی رو که میخواستم بنویسم رو گفته و در پست قبل معرفیش کردم. اما در مورد بازی و اسباب‎بازی سؤالات متعددی وجود داره که سعی میکنم در این پست و پستهای بعد به برخی از اونها بپردازم.
یک سؤال که در خیلی جاها شنیدم و در برخی شبکه‎های اجتماعی و فرومهای فضای مجازی هم مطرحه اینه که آیا بچه فقط باید با بازیها و اسباب‎بازیهای فکری مشغول باشه یا نه بعضی چیزهایی که صرفا جنبه سرگرمی داره و لزوما هم موجب رشد و توانمندی به صورت مستقیم نمیشه لازمه؟ مثلا یکجا میخوندم که نوشته بود بچه نباید مثل این اسکلا (ببخشید عین عبارتی است که در اون مطلب نوشته بود) همش بازیهای فکری انجام بده. بازیهای پرهیجان هم لازمه و بعد هم با این استدلال نتیجه گرفته بود که ماشین برقی و موتور برقی برای بچه خیلی خوبه. یا مثلا جای دیگه دیدم که نوشته بود برای بچه باید بازی کامپیوتری هم خرید و اگر لپ تاپ و تبلت هم به اندازه و متعادل باشه مشکلی نیست.
این جملات در نگاه اول کاملا منطقی به نظر میرسند و آدم تصدیق میکنه که تعادل و اعتدال! چیز خوبیه اما آیا واقعا این کار باعث تعادل در بچه میشه یا نه؟ یعنی آیا اگر ما نسبت بازیها و اسباب‎بازیهای ورودی رو به نظر خودمون متعادل کردیم در ویژگیهای بچه هم تعادل ایجاد میشه؟ مثلا اگر به نظر ما می‎رسه که باید 20 درصد به خلاقیت بچه بپردازیم، سی درصد به تربیتش و 20 درصد به سرگرمی و تخلیه انرژی و 30 درصد هم به آموزش، باید 20 درصد اسباب‎بازیهاش فکری و خلاقانه باشه و سی درصد وسائل کمک آموزشی و 30 درصد کتب تربیتی و 20 درصد هم وسائل و لوازمی که بچه رو سرگرم می‎کنه و انرژیش رو تخلیه میکنه!!!؟

برای پاسخ به این سؤال باید به چند نکته توجه کنیم:
اول اینکه میزان تأثیر یک وسیله، بازی، رویداد و سایر اشیاء و رخدادهایی که پیرامون کودک هست لزوما نسبت مستقیم با میزان حضورشون در زندگی کودک نداره. یعنی ممکنه یک چیز خیلی کوچک تأثیری بزرگ داشته باشه و چیزهای بزرگ تأثیری خیلی کمرنگ. به عنوان مثال ممکنه شما 60 تا کتاب و کارتون و فیلم با موضوع مثلا راستگویی برای بچه بخرید و همش هم با اینها مشغول باشه اما هیچ تأثیری روی بچه نداشته باشه ولی یک ارتباط یک ساعت در هفته با یک بچه یا جمعی خاص باعث بشه بچه دروغ گفتن رو یاد بگیره! 
نکته دوم این که تنظیم اولیه میزان حضور این موارد در زندگی کودک با ماست اما کنترل ادامه این حضور معمولا از دست ما خارج میشه و به دست بچه میفته. یعنی مثلا شما 100 تا کتاب خوب میخری 60 تا اسباب بازی فکری و یک دونه هم بازی کامپیوتری به نظر نسبت اینها به سمت کتاب و وسائل فکری سنگینی میکنه اما در عمل همون یک بازی رو بچه اینقدر گیر میده که میبینید بخش زیادی از وقتش رو میگیره یا حتی اگر وقتش رو هم تنظیم کنید فکر و ذهنش رو به خودش مشغول میکنه که دیگه جلوی این رو نمیتونیم بگیریم.
نکته سوم هم اینه که بعضی چیزها هم عرض هم نیستند که بشه بینشون نسبت برقرار کرد. به عبارتی اساسا چه در ورودی و چه در خروجی اخلاق با تخلیه انرژی و خلاقیت با شادی و خیلی ویژگیهای دیگه با هم قابل مقایسه و جمع و ضرب نیستند که بتونیم بینشون با این حساب و کتابهای عادی تعادل و موازنه برقرار کنیم. روابط خیلی پیچیده است و گاها غیر قابل درک که بهتره ما به جای حساب و کتاب منطقی یک سری اصول داشته باشیم و بر مبنای اونها تصمیم بگیریم.

حالا چه باید کرد؟ با این حساب آیا کلا استفاده از این چیزهایی که رقیب موارد مفید هستند بد و ممنوعه یا راهی برای استفاده درست از اینها هم وجود دارد؟ در ادامه چند نکته رو در این زمینه عرض میکنم که میتونه مفید باشه
نکته اول اینه که ترکیب این وسائل و موارد با توجه به شرایط بچه باید ترکیب خوبی باشه. به عبارتی میشه گفت ترکیب محیط بچه باید با ویژگیها و شرایطش تناسب داشته باشه و ترکیب خوش ساختی رو ایجاد کنه. ممکنه برای یک بچه ذاتا درون گرا یک نوع برنامه و وسائل و لوازم مناسب باشه برای یک بچه شلوغ و برون گرا یک نوع دیگه که این بحث مفصله وامیدوارم بتونم در آینده بهش بپردازم
دومین نکته اینه که زمان و شرایط ورود هر وسیله به زندگی کودک خیلی مهمه این که یک برنامه، رویداد یا وسیله چرا و در چه شرایطی در اختیار بچه قرار میگیره شیوه مصرف و تأثیر اون رو در زندگی بچه تعیین میکنه. مثلا یک وقت با گیر دادن بچه و برای ساکت کردنش تبلت یا موبایل رو میدیم دستش و میگیم بیا اینم مال تو دیگه صدات در نیاد! یا برای تولدش تبلت میخریم که میشه مالک اون و طبیعتا انتظار داره خودش هم در مورد وسائلش تصمیم بگیره. یک وقت هم هست موبایل مال شماست و یکی دو تا بازی کنترل شده هم بیشتر روش نیست و بچه هم میدونه که این لطف شماست که وسائل خودتون رو در اختیارش میذارید. اینم بگم که بچه در شرایط دوم خیلی از شما بیشتر ممنونه تا شرایط اول. این رو خیلی بهش توجه کنید که باز کردن یک راه و بعد محدود کردنش خیلی سخت تره تا بستنش و بعد باز کردنش در مواقع نیاز! به این خیلی خوب توجه کنید شما حکم باز کننده و ایجاد کننده مطلوبیت رو داشته باشید نه حکم محدود کنند و بازدارنده بچه. مثلا در مورد برنامه،ها و وسائلی که محتوا دارند تعیین شرط محتوایی در استفاده باید قبل از استفاده باشه. مثلا اجازه دیدن برنامه تلویزیون باید به اجازه دیدن برنامه خاص محدود بشه نه اینکه اول تلویزیون آزاد بشه بعد بخواید مدیریتش کنید.
نکته سوم شیوه در اختیار گذاشتنه یک چیزه. مثلا همین ماشین برقی و موتور برقی رو میشه برای بچه خرید که دیگه از دست شما در میره میشه بچه رو برد شهر بازی و سوار این چیزا کردش. روش دوم هم جذاب تره هم هیجان انگیزتر، هم تخلیه انرژی بیشتری داره و هم قابل مدیریت تره. ما که بچه بودیم آتاری اومده بود و خیلی از فامیل خریده بودن. برای ما نمیخریدن! قیمتش بود حدود 3 هزار تومن و اجاره یک شبش حدود 500 تومن یعنی با اجاره 6 شبش میشد یکیش رو خرید اما مادر ما مثلا آخر سال اگر معدلمون خوب میشد برای ما یک یا دو شب اجاره میکرد. شاید پول اجاره ای که داد 2 یا 3 برابره هزینه خریدش بود و ما هم که فکر میکردیم خیلی حالیمونه با خودمون فکر میکردیم اینا چرا نمیتونن یک حساب کتاب ساده بکنن! اما نکته اش این بود که پیچش دست اونا بود، جذابیتش برای ما حفظ شده بود، معتادش نشدیم، برای به دست آوردن دوباره اش باید زحمت میکشیدیم و خیلی چیزهای دیگه که در فامیل برعکس بود. اونا باید وقت امتحانا این رو از زیر دست بچه ورمیداشتن که بده میشدن، جذابیت این وسیله از بین رفت و مجبور شدن بعدش میکرو و سگا و این حرفا هم بخرن و وقت بچه ها خیلیش به این میگذشت. پس استفاده کردن از یک چیز لزوما به معنی خرید و در اختیار قراردادنش نیست.
آخرین نکته هم اینه که اگر بشینیم و صادقانه فکر کنیم خیلی چیزهای کم ضررتر با همین کارکردهایی که میخوایم هست اما ما دنبال راه حلهایی میریم که برای خودمون هم نفع داشته باشه. وگر نه تخلیه انرژی ای که در طبیعت رفتن هست و شادی و نشاطی که در پارک رفتن یا ساختن یک خونه گلی هست هیچ وقت در بازی با یک ماشین برقی و بازی کامپیوتری و دیدن کارتون نیست. (البته در یکی دو روز اول ممکنه بچه خیلی ذوق داشته باشه اما از بین میره) عجیبه که ما دقیقا دنبال چیزهایی هستیم که نفع و ضررشون باه قاطیه و بعضا ضررشون بیشتره اما از چیزهایی که معلومه که کاملا مفیدن و ضرری هم ندارند غافلیم یا دوست داریم غافل باشیم چون سخته

در هر صورت این جمله که نباید بازی و تفریح بچه فقط به کار با بازیهای فکری و کتاب و اینها محدود بشه درسته اما این به معنی این نیست که کنار اینها بازیها و اسباب‎بازیهایی که میتونن به بچه ضرر برسونند رو باید اضافه کنیم بلکه برنامه‎ها و فعالیتهایی رو باید در برنامه بچه بذاریم که نشاط، جنب و جوش، خلاقیت و تخلیه درست انرژی رو داشته باشه وگرنه ممکنه به روحیات، شخصیت و حتی رشد بچه آسیب وارد بشه. یعنی بچه‎ای که 24 ساعته نشسته و بازی فکری میکنه یا کتاب میخونه و نقاشی میکشه هم شخصیت متعادلی نداره. کلا ما طرفدار اعتدالیم!

موفق باشید



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:شنبه 18 مرداد 1393-11:40 ب.ظ

بازی و ویژگیهای بازی مفید

بسم الله الرحمن الرحیم

دوستان سلام
چند پست قبل رو در مورد اسباب بازی نوشتم و قصد داشتم چند پست هم در مورد بازی بنویسم و ویژگیهای بازیهای خوب و دسته‎بندیها و نمونه‎های اونها رو بگم. اما چند روز پیش مجموعه کتابی به دستم رسید که کار من رو راحت کرد. من اغلب کتابهایی که در مورد پرورش کودک بوده رو دیدم و اکثرش رو هم خریدم. بعضیهاش کتابهای خوب و قابل استفاده ای است اما هیچ کدوم طوری نبوده که بخوام معرفیش کنم. اما این کتابی که دیدم به نظرم ارزش معرفی داره. یک سری چهار جلدی است به نام "منِ دیگرِ ما، فرزند ما از ما جدا نیست؛ او خود ماست اما در اندازه کوچکتر" نوشته آقای محسن عباسی ولدی.
این کتابها در موضوع مهارت‎های تربیت فرزند در دنیای امروزه. جلد اول مقدمات و مبانی است جلد دوم یک سری اصول و مبانی رفتاری است و جلد سوم هم تربیت کودک و آزادی است. اینها رو هرچند به نظرم خوبه اما مد نظرم نیست معرفی کنم. اونچه خیلی توجه من رو جلب کرد و به نظرم خیلی کاربردی اومد جلد چهارم و ضمیمه جلد چهارم این کتاب بود که واقعا نسبت به کتابهای مشابهی که دیدم خیلی بهتر و قابل استفاده بود.
در جلد چهارم کتاب موضوع نقش بازی در تربیت کودک مورد بحث قرار گرفته و در در سه بخش به این موضوع پرداخته که عبارتند از:
  • رابطه بازی و محبت ورزی
  • چرا بازی بچه را جدی نمی‎گیریم؟
  • ویژگیهای بازی مفید
بخش اول این کتاب یک سری مسائل و مبانی کلی در مورد بازی و رابطه اون با محبت اومده بخش دوم دلایل عدم توجه والدین به بازی بچه در9 بخش آمده که عبارتند از:
  1. ناآگاهی از ضرورت بازی
  2. مساوی دانستن بازی با سرگرمی
  3. بی معنا دانستن برخی از بازیها
  4. ناآگاهی از انواع بازی
  5. حوصله نداشتن والدین
  6. ویژگیهای زندگی مدرن
  7. وقت گیر بودن بازی
  8. تعداد کم بچه‎ها
  9. حوصله نداشتن خود بچه ها

البته فصلهای مربوط به حوصله نداشتن والدین و بچه ها زیرفصلهایی داره که ازشون میگذرم. در بخش سوم ویژگیهای بازی رو گفته و به نظرم مهمترین بخش کتابه و چیزهایی است که من میخواستم توی پستها بهش اشاره کنم. در این بخش ویژگیهای بازی مفید رو در 14 فصل بررسی کرده که عبارتند از:
  1. مشارکت والدین در بازی
  2. بچه شدن والدین در هنگام بازی
  3. فعال و همراه با حرکت بودن بازی
  4. دور بودن بازی از ترس و دغدغه
  5. انتخابی بودن بازی نه تحمیلی بودن آن
  6. تنوع در بازی
  7. واقعی و طبیعی بودن بازی
  8. زمینه‎ساز خلاقیت بودن بازی
  9. داشتن قابلیت همکاری با دیگران
  10. نتیجه بخش بودن بازی
  11. در معرض دید بودن بازی
  12. بازی هم در درون و هم در بیرون خانه
  13. افزایش تجربه در بازی
  14. رقابتی بودن بازی
در این 14 فصل ویژگیهای بازی رو خیلی مختصر توضیح داده و البته در فصل بازی در بیرون و درون چند زیرفصل کوتاه هم در مورد حضور کودک در بیرون خانه آورده که مفیده.
بهتر از این کتاب که کتاب خوب، مختصر و قابل استفاده‎ای هست، ضمیمه اونه که در اون 140 بازی مفید با یک دسته بندی خوب ارائه شده. این ضمیمه در دوبخش تدوین شده بخش اول بازی در دوره شکل گیری توانمندیها و بخش دوم در مورد بازی در دوره کامل شدن توانمندیها است. که این دسته بندی هم در نوع خودش جالب و برای شخص من ایده بخش بود.
بخش اول زیرفصل نداره و شامل 21 بازی است اما بخش دوم که 119 بازی رو شامل میشه از بخشهای زیر تشکیل شده:
  • بازیهای یک نفره
  • بازیهای دو نفره
  • بازیهای چند نفره
  • بازیهای گروهی
اغلب بازیهای معرفی شده هم بازیهای ساده و جذابی هستند که نیاز به وسائل پیچیده ای هم ندارند.

به نظرم این دو جلد خیلی از چیزهایی که من میخواستم در مورد بازی بگم رو پوشش میده. البته اگر مطلب دیگه ای به ذهنم رسید در پستهای بعدی خواهم نوشت (انشاءالله)
ضمنا قیمت جلد چهارم 5500 تومان و قیمت ضمیمه 8000 تومانه که در سایت 10 درصد میتونید با قیمتی پایینتر خریداری کنید. برای خرید هم میتونید به این لینک مراجعه کنید.

امیدوارم مفید بوده باشه
موفق باشید


داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:چهارشنبه 15 مرداد 1393-10:52 ق.ظ

برندهای بازی و اسباب بازی

بسم الله الرحمن الرحیم
دوستان سلام

در این پست هم میخوام نکاتی رو در مورد بازی و اسباب بازی خدمتتون بنویسم. قبل از ورود به بحث سؤال کامنتهای پست قبل رو جواب میدم که در مورد اسباب بازیهای چوبی بود. دوستانی نوشته بودند آخرش ما نفهمیدیم اسباب بازی چوبی بخریم یا نه؟ طبیعتا بستگی داره به چند تا چیز. اول به سن بچه که خوب بعد از 2 - 3 سالگی دیگه بچه چیزی رو تو دهنش نمیذاره غالبا (البته من تا دبیرستان هم خودکار و مداد و کاغذ و خلاصه خیلی چیزها رو میجویدم که دیگه برای بچه های مثل من خیلی مشکل اسباب بازی چوبی و غیر چوبی نیست!) بعد از این سن اسباب بازی چوبی خیلی خوبه و هیچ مشکلی هم نداریم. دوم اندازه اسباب‎بازی است اسباب بازیهایی که از یک حدی بزرگتره مشکلی نداره مثلا بازیهای مونت سری و مهره‎ها و بازیهای تطابقی رو معمولا پایه اش رو که بزرگه چوب بدون رنگ میزنند و قطعات کوچکتر رو با رنگهای پوششی استانداردی میزنند که قابل شستشو است. حالا ممکنه یک وقت مثل ما برید ببینید بچه صندلی رو هم گاز زده!! دیگه نمیشه که صندلی رو هم پلاستیکی گذاشت. لذا برای سنین پایین سایز اسباب بازی مهمه اگر سایز بزرگ باشه چوبی خوبه اگر کوچک باشه باید چوب رنگ پوششی استاندارد داشته باشه. یک معیار تخصصی تر هم جنس چوب و پرداخت اونه یعنی مثلا چوب زیتون، کاج و گردو محکم هستند و با دندون کنده نمیشن اگر هم خوب پرداخت بشن میشه با دستمال خیس تمیزشون کرد و حتی زیر آب گرفت که البته باید زود خشکش کرد. چوبهای راش و چوب سفید و روسی با دندون خراش داده میشن و قابلیت شستشو هم تقریبا ندارند. البته شما خیلی به این شاخص آخر توجه نکنید چون تشخیصش سخته. رنگ هم اگر خواستید بدونید ضرر داره یا نه یک استاندارد هست به اسم EN71 که استاندارد رنگ اسباب بازی است. هرچند کمتر توی محصولات ایرانی این هست در چینی ها هم همه دارند!!! اما جدیشون نگیرید!

اما بعد 
در این پست کمی در مورد برندهای اسباب بازی می‎نویسم. این موضوع برای کسانی که خودشون کارشناس اسباب بازی نیستند مهمه. یعنی شما به جای اینکه بیاید خودتون برید و تشخیص بدید چه اسباب بازی‎ای خوبه کدوم خوب نیست یا چی به درد میخوره و چی به درد نمیخوره یا کدوم استاندارده و کدوم نیست برندها رو شناسایی کنید. موضوع اینه که برندهای معتبر یک روندی رو برای خودشون دارند که میشه این رو از کلیت محصولاتشون فهمید. یعنی به عنوان مثال معلوم میشه که یک برند فکر و روندی در کارهاش هست یا نیست و اگر هست چه مبنایی پشتشه. مثلا یک برند متمرکزه بر کارهای آموزشی و ذهنی، یکی متمرکزه بر کارهای مهارتی، برند دیگه بر موضوعات علمی، برندی بر تقلید از اسباب بازیهای موفق خارجی یک سری هم دنبال این هستند که بازار چی میطلبه.
توی خود اینها هم شما میفهمید که کدوم کیفیت محصولاتشون خوبه کدوم روی بسته بندی متمرکزند. کدوم فقط تبلیغاته و خلاصه ویژگیهاشون چیه. بعضیا معلومه که تیم طراح و محتوایی در کارشون هست و بعضی دیگه معلومه فقط تولید کننده هستند و بعضی هم تاجر! ...

نکته مهم اینه که برای خرید اسباب بازی بهتره قبل از اینکه برید پشت ویترین مغازه و ببینید چی داره، برندهای خوب رو بشناسید و از ویژگیهاشون مطلع باشید و بدونید هر کدوم توی چه فضایی هستند و قوتها و ضعفهاشون چیه. 
در اسباب بازیهای خارجی هم غیر از یکی دو برند مطرح که در ایران نماینده دارند بقیه وسائلی که میاد کار تاجرا و واسطه‎هاست که هیچ دغدغه‎ای در زمینه کودک ندارند. بنا بر این برای اسباب بازی خارجی لازمه جستجو کنید و برندها رو از مثلا اینترنت بشناسید و با محصولاتشون آشنا بشید بعد برای خرید اقدام کنید. اما در اسباب بازیهای ایرانی در سالهای اخیر مجموعه‎هایی با دغدغه‎های رشد و تربیت کودک شروع کردند که بعضی هم موفق بودند.

در مورد ایرانی ها اینقدری که من اطلاع دارم  مجموعه ها و برندهای زیر خوب و موفقند و هر کدوم در حوزه‎ای کارهای خوبی انجام دادند.
کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان قدیمی ترین مجموعه است اما متأسفانه علی رغم موفقیتهای قدیمی اش سالهاست که چیز خاصی ازش ندیدیم و واقعا الآن خیلی توی اسباب بازی حرفی برای گفتن نداره هرچند در کتاب اینها هنوز بد نیست البته فقط بد نیست!
در این انتشاراتیها انتشارات تولد و قدیانی و بعضی دیگه اخیرا کارهای خیلی خوبی کردند که بعضا وسائل آموزش و بازی هم هستند و مخصوصا تولد کارهاش قابل اعتناست
فن‎آموز یک مجموعه دیگه است که گارهای علمی میکنه البته برای بچه های 5 - 6 سال به بالا خوبه ولی خیلی برای انتقال مفاهیم علمی از طریق بازی و سرگرمی تلاش کردند که بعضی محصولاتشون جذاب و موفق بود. من خیلی از محصولاتشون رو گرفتم که برای پسرم هم خیلی جذاب بود. یک محیط بازی علمی هم داشتند که مثل اینکه جمع شده.
ایران پتک که در یکی از پستها هم معرفیش کردم خیلی محصولات خوبی میزنه خصوصا برای تقویت مهارت. و از اون  از بازی‎هاست که واقعا بچه باهاش زندگی میکنه و به اصطلاح مقیاس واقعی داره.
فکرانه هم برند خیلی خوبی است. محصولات پلاستیک و با کیفیتی میزنه و بیشتر بر رشد ذهنی کودک متمرکزه محصولاتی مثل رانی پارکها، اتللو، دومینو و .... رو زده که از این برند هم من خیلی استفاده کردم
چوبین یک شرکت دیگه است که محصولات چوبی با کیفیتی زده. یک برند هم داره به اسم روپک که ذیل این شرکته. محصولاتش بیشتر بر زیر هفت سال متمرکزه و برای دوران رشد خیلی خوبه. واکرش برای راه افتادن کودک به جای روروئک (که خیلی جاها ممنوع شده) خیلی خوبه. از این خونه های چادری برای بچه هم داره. پازلها و وسائل شناختی چوبی هم داره. قیمتهاش هم نسبت به مشابه خارجی خیلی مناسبه.
انتشارات خانه ادبیات کودک هم برای پازل و کتابهای حمام و کتابهای خلاقانه خوبه البته کیفیتش خیلی بالا نیست
بازیتا هم بعضا محصولات خوبی داره البته من همه محصولاتش رو نمیپسندم اما چیزهایی مثل چشم تیز بین و بعضی وسائل کمک آموزشیش خیلی چیزهای خوبیه و من که ازشون راضی بودم.
یک گروه رو هم شنیدم که گروه خوبیه و سایتش رو هم دیدم خوب بود به اسم میدامان پارس. من محصولاتش رو نخریدم اما چوبیه و از تصاویرش به نظر خوب میاد البته اگر محصولاتش مثل تصاویرش باشه.

ممکنه برندهای خوبی هم باشند که من نمیشناسم اما در بررسیهایی که من کردم به اینها رسیدم. در خارجی ها هم چندتا هست که تصمیم ندارم معرفی کنم!! شما هم اگر برند خوبی رو میشناسید خوشحال میشم توی نظرات معرفی کنید

موفق باشید



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : اسباب بازی 
تاریخ:شنبه 11 مرداد 1393-03:09 ب.ظ

بهداشت در لوازم کودک و اسباب‎بازی

بسم الله الرحمن الرحیم
دوستان سلام

یک چند روزی نبودم و در پستها تأخیر شد. اما انشاءالله بنا دارم ادامه موضوع انتخاب بازی و اسباب‎بازی رو پی بگیرم.
قبل از ورود به موضوع یک نکته در دوتا کامنت بود که باید اشاره کنم. و اون هم موضوع درست کردن خونه کودکانه با چادر و وسائل منزل بود که وقتی بچه بودیم خیلی این کار رو انجام میدادیم. حتی توی کوچه هم دختر بچه ها چادر رو میبستند به دو تا درخت یا گیره و توش بازی میکردند. در پستهای قبل من به خونه کودکانه اشاره کرده بودم اما این روش رو نگفته بودم و دوستان تذکر دادن که ممنونم.

اما در انتخاب بازی و اسباب‎بازی یک نکته بهداشت و سلامت بچه است. یعنی در خرید بازی و اسباب‎بازی یا وسائلی که در اختیار بچه میگذارید به بهداشت و سلامت بچه خیلی توجه کنید. من در ادامه یک سری نکات رو در این زمینه مینویسم که امیدوارم مفید باشه.

1- اول اینکه امروزه ظاهر زیبا با تمیزی اشتباه گرفته میشه. یعنی یک چیزی که برق میزنه فکر میکنیم تمیز و بهداشتیه. خیلی وقتها کلا نگاه ما نسبت به بهداشت مبنایی نداره. فرضا بچه اگر پاش رو بذاره توی دستشویی یا حمام داد میزنیم و سریع ورش میداریم با اینکه احتمالا این جاها تمیزترین جاهای خونه است و لی اگر گوشی موبایل رو دست بگیره یا توی دهنش بذاره خیلی چیزی بهش نمیگیم یا حتی برای ساکت کردنش گوشی رو میدیم دستش. من یک مطلبی رو چند سال پیش دیدم که گوشی همراه به طور متوسط 5 برابر کاسه توالت کثیفه!!. شما میذارید بچه کاسه توالت رو لیس بزنه؟ ولی گوشی رو میکنه توی دهنش و ما هم عین خیالمون نیست. پس خوبه حساسیت ما نسبت به بهداشت مبنا داشته باشه. این موضوع علاوه بر سلامت بچه در نگاه بچه هم تأثیر داره یعنی حساسیت ما نسبت به موضوعات مختلف حساسیتهای بچه رو در آینده شکل میدن.

2- یکی دیگه از موضوعات استفاده از مواد طبیعیه که این هم داره بد جا میفته. بچه به خاک چوب یا سنگ دست بزنه پدر و مارش دعواش میکنن و دستش رو چند بار میشورن. اما اگر به این لوازم پلاستیکی و لاستیکی و شیمیایی دست بزنه اصلا حساسیت نشون نمیدیم. بچه ها خیلی از این وسائل لاستیکی و پلاستیکی و شیمیایی توی خونه رو میذارن توی دهنشون. تا حالا کسی نگفته خا ک و سنگ و اینها سرطان زا هستند اما خیلی در مضرات و سرطان زا بودن این مواد جدید گفتند و شنیدیم.

3- شکل، وزن، ابعاد و سایر مشخصات فیزیکی وسائل هم بسته به سن بچه باید دقتهایی روش بشه. مثلا وسائل با لبه تیز، وسائلی که سنگین هستند و قابل پرتاب یا ریز هستند و قابل بلعیدن باید از دست بچه‎ها دور بمونن. 

4- برای وسائلی که بچه دهن میذاره قابل شستشو بودن مهمه. توجه به جنس و رنگ وسائل هم مهمه. رنگ وسائلی که در دسترس بچه میذارید رو هم خیلی دقت کنید که رنگ استاندارد و طبیعی  و پایه آب باشه.

بر اساس این موارد میشه موارد زیر رو به عنوان توصیه در انتخاب بازی و اسباب‎بازی عنوان کرد.
  • تا جایی که ممکنه وسائل و اسباب‎بازیهای طبیعی جلوی دست بچه بذارید. وسائل چوبی، فلزی، سنگی، سفالی و حتی چیزهایی مثل صدف و حبوبات و دانه‎هایی مثل بادام و گردو این‎ها خیلی بهتر از وسائل پلاستیکی و پلیمری هستند. حتی مثلا خمیر نون یا گِل از خمیرهای بازی مصنوعی خصوصا اونهایی که رنگهای غیر استاندارد دارن بهتره. برای بچه‎های زیر سه سال اصلا این مواد مصنوعی و پلیمری رو توصیه نمیکنم.
  • در لوازم پلاستیکی هم به استاندارد جنس و رنگ توجه کنید. برای سایر مواد هم رنگ مهمه یعنی مثلا جنسهای چوبی چینی هست که رنگش خیلی بی کیفیته و در بسته رو که باز میکنی بوش سرطان‎زا است!!
  • در لوازم مصنوعی و پلیمری مواد خشک از مواد نرمی که احیانا کنده میشن یا چیزهایی مثل فومها و مواد متخلخل که با دندون یا دست تیکه میشن بهتره.
  • وسایلی که خیلی درز و تیکه دارند مثل ماشیشنهای کنترلی، وسائلی که کیبورد دارند و امثال اینها که آلودگی در درزهاشون جمع میشه و نمیشه تمیزشون کرد تا حد ممکن باید از دسترس بچه‎های کوچک دور باشه.
  • یک سری چیزها خیلی برای بچه مضر هستند که باید خیلی بهشون توجه بشه حتی از خوردن خاک و چوب و سوسک! هم بدتره. بعضیاش اینها هستند: روغنهای صنعتی که به قطعات بعضی از اسباب بازیها مخصوصا این اسباب بازیهای بنجل کوکی و کنترلی میزنند و معمولا هم ازشون بیرون میزنه، کرک فرش و موکت که اتفاقا بچه‎های کوچیک که مثل جاروبرقی میمونن خیلی به خوردنشون علاقه‎مند هستند، گرد و غباری که روی وسائلی که حالت مغناطیسی پیدا میکنه میشینه مثل شیشه تلویزیون و مونیتور و ...، انواع موادی که رنگهای پایه تینری دارند که معمولا از بوشون هم معلومه و خود این بو بسیار خطرناکه،، وسائل و اسباب بازیهایی که از مواد پرزدار غیر طبیعی درست شدن مثل خیلی از عروسکها. از یک متخصص شنیدم عامل خیلی از آلرژیها همین مواد پرز دار هستند. یکی از دوستان هم میگفت وقتی این عروسکها رو از خونه بیرون برده آلرژی پسرش خوب شده. خلاصه این موارد و بعضی چیزهایی از این دست رو خیلی جدی بگیرید.
  • برای سلامتی بچه‎های کوچک وسائلی که قطعات ریز یا تیز دارند رو از دسترسشون دور کنید و برای سلامتی خودتون و سایر اعضای خانواده وسائل سنگینی رو که میشه پرتاب کرد رو از جلوشون بردارید!
  • وسائلی که بچه دهنش میذاره رو بشورید این یعنی اینکه مثلا وسائل چوبی علی رغم همه مزایاشون برای دهن گذاشتن بچه اصلا مناسب نیست چون چوب رو نمیشه شست. اگر هم جلا خورده باشه یا رنگ شده باشه هم دیگه چوب نیست که بچه دهنش میذاره جلا یا رنگه! البته برخی رنگهای پایه آب یا خوراکی هستند که روی چوب میزند و برای بچه ضرر نداره که تشخیص اینها متخصص میخواد.

این هم یک پست نسبتا کوتاه در مورد بهداشت و سلامت در لوازم و وسائل کودک. البته مطالب در مورد بهداشت و سلامت کودک زیاد هست و با یک جستجوی ساده مطالب زیادی رو میتونید ببینید. من سعی کردم چیزهایی رو بنویسم که کمتر جاهای دیگه به این شکل گفته شده



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : اسباب بازی 
تاریخ:جمعه 3 مرداد 1393-04:55 ق.ظ

کودک و ابزار و وسایل واقعی

دوستان سلام
طاعات و عباداتتون قبول

میخواستم توی این پست در ادامه ویژگیهای اسباب بازی و وسائل بچه بنویسم که دو تا کامنت در پستهای قبل باعث شد تصمیم عوض شه و چیزهایی در مورد کامنتهای این دوستان بنویسم. کامنتها اینهاست

یك مشكلی كه در مورد اسباب بازی های ابعاد واقعی وجود داره اینه كه بچه اونا را خیلی جدی می گیره
این خوبه یا بده؟
از طرفی در خیلی موارد تأمین امنیت خیلی مشكل میشه مثل همین وسائل نجاری
اون موقع چه كار كنم؟
درسته كه در اینجا این اسباب بازی ها كمه اما فكر كنم در تمام دنیا كم باشه
اینطور نیست؟

یک مقدار در مورد خرید تیرو تخته! بیشتر توضیح میدید؟ از کجا می خرید، چیا می خرید؟ واقعا بچه اینها رو اره می کنه و چیز باش میسازه؟ اونوقت تو آپارتمان با محدودیت فضا و کثیف شدن خونه چه می کنید؟

خوب اولا از این دوستان ممنونم
اول برای شروع که آیا اصلا همچین چیزهایی هست یا نه من یه چندتا لینک از چند صفحه که فقط مربوط به وسائل نجاریه (که من مثال زدم) در زیر گذاشتم که میتونید ببینید که در دنیا چه چیزهایی هست که خودش جواب قسمت آخر کامنت اوله


تو ایران هم شرکت ایران پتک یک کارای خوبی کرده. میتونید محصولاتش رو در لینک زیر ببینید. من دو تا از محصولاتش رو خریدم یکی اون میخ و چکش تنگرام رو حدود 3 سالکی پسرم که خیلی براش جذاب بود و چیزهای خوبی هم ساخت باهاش الآن هم هر از چندی برش میداره و یک چیزایی میسازه. یکی هم کار و اندیشه است که وقتی 5 سالش بود خریدم اون هم خیلی براش جذابه و چندتا چیز چوبی خوب هم باهاش ساختیم. البته این دومی رو حتما لازمه خودم باهاش بشینم و با هم بسازیم. یکی از رفقا هم دار قالیش رو خریده بود که خیلی جالب بود البته فکر کنم برای بچه 5 - 6 سال به بالا خوبه و حتما همراهی پدر مادر رو میخواد چون بچه حوصله انجام یک کار با این مدت رو نداره!


​​اما در مورد اینکه بچه این وسائل رو جدی میگیره درسته ولی چه بدی داره که بچه یک چیزی رو جدی بگیره. ضمنا بچه خیلی چیزهای دیگه رو هم جدی میگیره که ما متوجه نمیشیم. کارتون رو هم جدی میگیره، ماشین یا عروسکی رو که باهاش بازی میکنه رو جدی میگیره و خیلی چیزهای دیگه رو جدی میگیره اما ما این چیزا رو شوخی میگیریم!!

در مورد خطرات این وسائل هم تا حدودی درسته. البته اگر لینکها رو دیده باشید وسائل کودک رو یک تدابیری براش دیدن که خطراتش کمتر باشه. مثلا وسائل برقیش حفاظهایی داره که مثلا اگر دست بچه بره توش برق قطع میشه. ضمنا این برای مثالی است که من زدم یعنی نجاری این وسائل فقط به این ختم نمیشه انواع وسائل دیگه مثل وسائل کشاورزی و کاشت گیاهان، وسائل سفالگری، وسائل خیاطی، وسائل الکتریکی و الکترونیکی و بسیاری چیزای دیگه هست که خطراتش کمتره. و مهمتر از همه اینکه همه اینها همراهی پدر و مادر رو میخواد وگر نه معلومه شما اره رو بذارید زیر دست بچه دو سه ساله به خودش آسیب میزنه. البته به تدریج میتونید این نظارت رو کمتر کنید و استقلال بیشتری به بچه بدید یعنی مهارت بچه خیلی سریع در استفاده از اینها رشد میکنه و خود شما حس میکنید که دیگه میشه به بچه در استفاده از اینها اعتماد کرد. البته اعتماد در اینکه به خودش آسیب نزنه وگر ممکنه برید و نیم ساعت بعد بیاد ببینید بجای تیر و تخته پایه صندلی اره شده!!! و باز یک نکته در این مورد بگم که کلا فعالیتهای بچه در شروعش با خطر همراهه، بچه ای که تازه راه میفته راه رفتن براش خطرناکه، از پله که شروع میکنه بالا و پایین رفتن براش خطرناکه، قاشق چنگال که دست میگیره براش خطرناکه و .... خوب اولش همراهی میخواد بعد کم کم میشه مستقلش کرد. این وسائل هم همینطورن. هر چه تأخیر کنید این خطر زمان بیشتری بچه رو تهدید میکنه!!!

در مورد کثیف کردن هم خوب بله دیگه ما هم اره کنیم خاک اره میریزه اون که دیگه بچه است!! اما میشه مثلا کار رو توی بالکن انجام داد. ما یکی روفرشی داریم که محل کار پسرمونه. این روفرشی رو میندازه و کار میکنه. پر از چسب چوب و رنگ و خمیر و این چیزهاست. ضمنا سوراخ سوراخ و نخ کش هم شده!! فکر کنم دیگه وقتش شده عوضش کنیم!!!

اما در مورد خرید تیر و تخته. ما که بچه بودیم یعنی من حدود 4 - 5 ساله که بودم. جعبه میوه میخریدیم یا میگرفتیم! چوباش رو جدا میکردیم، میخهاش رو در میاوردیم و میدادیم پدر و مادرمون (بیشتر مادرمون) با گوشت کوب یا هاون صاف میکردن. اوائل با چاقوهای میوه خوری دندونه دار که ما بهش میگفتیم چاقو اره‎ای میفتادیم به جونش (باز البته با کمک مادرم) یک چیزایی میساختیم. یادمه مثلا حدود 5 سالگی یک میز و دو تا صندلی ساختیم که اینقدر برام جذاب بود که هنوز کاملا یادمه. بعدها (فکر کنم کلاس اول بودم یعنی 6 سالگی) یک اره کوچک هم خریدند برامون (من و برادرم که یک سال و چند ماه از من کوچکتره) و سوم ابتدایی هم اره مویی خریدیم و با جعبه های چایی که فیبر سه لایه بود شروع کردیم معرق!!!
اینا رو گفتم که بگم خیلی چیز سختی نیست تهیه این وسائل. اولین چیزی که پسر من اراه کرد حدود 3 سالگی بود یک چوب دستی (یک شاخه نسبتا ضخیم درخت) که از توی یه پارک پیدا کرده بود و به عنوان عصا (و گاها شمشیر!!!) ازش استفاده میکرد. در حقیقت مهم مهارت اره کردن و بریدن و وصل کردن و شکل دادن و کار با ابزار و مواده. مثلا کار با قیچی رو میشه از دوسالگی به بچه یاد داد کار با آچار و پیچگشتی رو هم همینطور یکی از تفریحات بچه دوساله باز کردن پیچهای اسباب بازیهاشه و البته من از این موضوع سوء یا حسن استفاده رو کردم. تا کسی یک اسباب بازی میاورد که باب میل من نبود و مثلا صدا و موزیک اعصاب خردکن داشت سریع یک پیچ گشتی میدادم دست پسرم و ظرف نیم ساعت از شرش خلاص میشدم. (البته ممکنه یک روز هم مثل ما برید توی آشپزخونه و ببینید در کابینت وسط آشپزخونه است)

کلا بودن مواد و وسائل جلوی دست بچه با نظارت والدین خیلی خوبه. مهم هم نیست بچه چی میسازه اولش. بعدا میشه جهتش داد. مثلا اولش بچه پارچه رو میگیره و با قیچی ریز ریزش میکنه و خیلی هم کیف میکنه و هیچی هم ازش در نمیاد که مهم هم نیست. یک وقت هم اتفاقات جالبی میفته. مثلا برادر کوچک من وقتی کمتر از سه سال داشت یه بلوز براش آوردند که یک لوزی کوچک روش با رنگ متفاوت از پس زمینه داشت. این بچه لباس رو برد و وقتی اومد دیدیم یک قیچی و این لوزی دستشه!!  و جالب اینه که منتظر تشویق بود که لباس رو یک دست کرده!!!

به نظرم این وسائل و مواد رو از دو سه سالگی میتونید در اختیار بچه ها قرار بدید و هرچند ممکنه وزنش برای دختر و پسر فرق کنه اما برای هر دو جنس مفیده یعنی هم پارچه و قیچی و سوزن نخ برای پسرا خوبه و هم پیچ و اره و اینها برای دخترا.
کاغذ و مقوا، پارچه، چوب و تخته، خاک و گل، شن و ماسه، کش، آرد و خمیر، آب و کف، نخ و کاموا، سیم و لوله، یونولیت و فوم، بذر گیاهان و چیزهایی از این دست موادی هستند که میتونه در اختیار بچه قرار بگیره.
پیچ و مهره، میخ و چکش، سوزن و نخ، قیچی، اره، انبر، آچار، پیچگشتی، وردنه و الک، مداد و خودکار، انواع خطکشها و شابلونها، گیره ها، آب پاش و بیلچه، چسب، رنگ، قلمو و ... هم لوازم و  وسائلی هستند که کم کم و با نظارت از دو سه سالگی بچه میتونه کار با اینها رو شروع کنه.

یک نکته هم بهم تذکر میدن اینه که پستهات خیلی پسرونه است خوب از کسی که دو تا پسر داره انتظاری غیر از این میره؟ انشاءالله اگر خدا بهم دختر داد پستهای لطیف تر هم میذارم!!

موفق باشید و پیشاپیش هم عید فطرتون مبارک (چون ممکنه تا عید نرسم پستی بذارم)




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : اسباب بازی  مراحل رشد